ดับเพลิงครับ มีใครอยู่ไหม
ช่วยรอข้างนอกก่อนครับ
- วันที่บนจดหมายล่ะครับ - วันที่ 9 ครับ
เปิดประตูได้เเล้ว
มีพยาบาลดูเเลเเต่ไม่เห็นสักพักเเล้ว
- เปิดหน้าต่างไว้เหรอ - เปล่าครับ
ขอต้อนรับสู่โรงละครฌองอาลิเซ่ กรุณาปิดโทรศัพท์มือถือของท่านด้วยค่ะ
ขอเเจ้งให้ทราบว่า ห้ามทำการบันทึกเสียงหรือวีดีโอเทปใด ๆ
ขอให้ทุกท่านรื่นรมณ์กับการแสดง
คงใช้ไขควงหรืออะไรสักอย่าง ดูท่าไม่ค่อยมืออาชีพเท่าไร
- ฉันอยากรู้ว่าใครกันนะ - ไม่รู้สิ
- เเต่ทําไมถึงมีคนงัดบ้านมีอะไรให้ขโมยในบ้านเรา - ทําไมล่ะ
นึกดีๆก็อาจจะมีสัก 3-4 คนที่เรารู้จัก เเต่คิดไม่ออกเลยใครคิดจะปล้นบ้านเรานะ
- ทําไมไม่โทรหาคอนเซียจดู - ไว้ตอนเช้าเเล้วกัน
อย่าทําให้เสียอารมณ์ดีกว่า
-ไม่ก็โทรหาตํารวจ - ช่างเถอะส่งเสื้อมาสิ
- ถ้าเรากำลังอยู่บนเตียงแล้วมีใครสักคนโผล่มา - ทำไมต้องนึกอะไรแบบนั้นด้วย
- น่ากลัวจะตาย ตกใจตายกันพอดี - ผมด้วย
- คุณจะดื่มอะไรไหม - ฉันเหนื่อยจัง
- ผมอยากดื่มอะไรสักหน่อย -ไม่มีใครห้ามนี่
มาทิลบอกว่าที่ตึกของเธออพาร์ทเมนท์สูง ๆ ขโมยมันเข้ามาทางห้องใต้หลังคา
เจาะรูที่กําเเพงกรีดภาพวาด ที่ประเมินค่าไม่ได้ออกไปจากกรอบ
- เเล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย - เป็นมืออาชีพมาก ๆ
- บอกหรือยังว่าคืนนี้คุณสวยจัง - อะไรเข้าสิงคะ
เขบ็ต 2 ชั้นในเพลงจังหวะเร้าใจ เหนือชั้นจริง ๆ ว่าไหม
ภูมิใจไหมล่ะ
มีอะไรหรือเปล่า
เปล่า
เเล้วอาทิตย์หน้าล่ะ อ๋อเปล่า
เเต่ว่าผมอยากซ่อมให้เร็วที่สุด
เดี๋ยวใครรู้เข้าได้เอาไปทําตามพอดี
เเล้วมันจะยิ่งเเย่ไปอีก
ตอนไหนล่ะได้โอเค ๆ
เตรียมน้ำยาชักเงาประตูด้วยนะครับ
ก็อย่างน้อยก็เคลือบสักหน่อย ก็ได้ ดี ได้เลย
ครับ โอเคขอบใจนะโอเค สวัสดี
- คงจะพึ่งพาได้ - หวังอย่างนั้น
- คราวที่เเล้วเขาก็ให้เรารอ คุณจําได้ไหม - จริงด้วย ขอบใจจ้ะ
- ถ้าถามผู้รับเหมาก็คงต้องรออย่างน้อย 2 เดือน - งั้นเหรอ
พวกโฟร์ดอนส์รอตั้ง 3 วัน กว่าจะได้ใช้ห้องน้ำ
ไม่ค่อยโสภาเลย
ไม่เหลือเลยสักเม็ด
ไม่รู้วันนี้จะเอาเเผ่นซีดีมาด้วยไหม เขาอาจไม่มาเลยก็ได้
หรือเราจะไปหาซื้อดู เอาไงดี คุณว่าไง
เกิดอะไรขึ้น
มีอะไรหรือเปล่า เเอนที่รัก ผมเองนะ
เเอน เกิดอะไรขึ้น
เกิดอะไรขึ้น
ที่รัก
ขอร้องล่ะเเอน มองหน้าผมสิ คุณเป็นอะไรไป
เป็นอะไรไป
เเอน
คุณทําอะไรทําไมถึงปล่อยน้ำใหลทิ้งหมด
นี่คุณเป็นบ้าไปเเล้วหรือยังไง
- ล้อผมเล่นเหรอ - อะไรนะ
- ล้อกันเล่นหรือเปล่า กล้าล้อเล่นกับผมงั้นเหรอ - ล้อเล่นอะไรไม่เห็นเข้าใจ
ทําไมต้องทําเสียงเเบบนั้นด้วย
- เลิกเล่นได้เเล้ว ไม่ตลกเลยนะ - ฉันเล่นอะไร เกิดอะไรขึ้น
-ไม่เห็นตอบอะไรผมเลย - ตอบอะไร
- ก็ที่ถามไป ทุกอย่าง - เมื่อไร
เมื่อกี้ไง
เล่าให้ฟังหน่อย มันเกิดอะไรขึ้น
ผมไม่รู้จะพูดยังไง
คุณเเน่ใจนะว่าจําไม่ได้ว่าเกิดไรขึ้นเมื่อกี้
เเล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้
คุณนั่งอยู่ตรงนั้น มองไปในอากาศ ตอนผมถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ
ผมเอาผ้าเช็ดหน้าคุณคุณก็ไม่ตอบสนองสักนิด
ดูสิ เห็นไหมยังมีรอยอยู่เลย
- จริงเหรอ เมื่อไร - เมื่อกี้เองสักสองสามนาทีก่อน
- เเล้ว - เเล้วเหรอ
จะเเล้วทําไม ผมไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องนอน
จะออกไปตามคนมาช่วย
- ช่วยเหรอ - ใช่
- แล้วคุณก็ไปปิดน้ำ - ใช่ก็คุณเปิดน้ำทิ้งไว้
-ไม่เข้าใจเลย - ผมก็ด้วย
- ผมโทรหาคุณหมอเบอร์เทียร์ดีกว่า - ทําไมเขาจะทําอะไรได้
-ไม่รู้สิลองตรวจคุณมั้ง - ฉันไม่เป็นไรทุกอย่างโอเค
ฟังนะเเอน มันงี่เง่าเราจะทําเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้
เเล้วจริงๆมันเกิดอะไรขึ้นฉันอยู่นี่นั่งกินข้าวเช้าอยู่
เเล้วคุณก็พูดถึงเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจ
- งั้นคุณบอกได้ไหมทําไมผ้าถึงมาอยู่ตรงนี้ - ไม่
- เเล้วใครเป็นคนไปเปิดน้ำ - คุณ
- จําได้ใช่ไหม - ไม่
สาเเก่ใจหรือยัง ปล่อยฉันไว้เถอะ
- ผมว่าผมโทรหาหมอเบอร์เทียร์ดีกว่า - ไม่
พ่อรู้จักเขาดีเขาอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง
ท้ายที่สุดทุกคนจะมีความสุข เงินทองใหลมาเทมา
เราจะเเสดงถึงวันที่ 28 เเล้วก็พัก 10 วัน
จากนั้นไปสตอคโฮล์มอีก 4 วัน เเล้วไปต่อที่คูโม่ในฟินเเลนด์
อยู่ที่ไหนนะ ขั้วโลกเหนือมั้ง
จ๊อฟเคยไปเเล้วก็ชอบที่นั่นมาก ที่นั่นเราจะเล่นให้กับดาวเเลนด์
เเล้วกลับมาลอนดอน
เเล้วเด็กๆล่ะ
ลิซไปโรงเรียนส่วนจอห์นก็ ทําอะไรไปเรื่อยๆ เขาอายุ 26 เเล้ว
ตอนนี้เขาทําอะไร
ทํางานหนักมาก เขารักอิสระ
ไม่ค่อยได้เจอเขาหรอก
คล้ายๆกับจ๊อฟ สองคนนั้นเข้ากันไม่ค่อยได้
จ๊อฟพยายามจะเเนะนำเขา เเต่จอห์นรำคาญ
- เป็นเด็กดีไหม - ก็น่าจะ นะคะ
ไม่ค่อยให้ใครบังคับ ชอบอ้างมโนธรรม
- เขาทําเพราะประชดหรือเปล่า - เปล่าค่ะเขาไม่เหมือนจ๊อฟเลย
เขาสุขุมเเต่เชื่อมั่นเเบบผิด ๆ พอนึกออกนะคะ
วันก่อนตอนเขาเล่นโซโล่ในเพลงประสานเสียง
ของไฮเดินในคอนเสิร์ตของโรงเรียนล่าสุด เล่นได้ดีมาก
จ๊อฟก็อยู่ด้วยไปยินดีกับเขาตอนเล่นเสร็จ
- เเล้วลูกล่ะ - หนูเหรอคะ
- พยายามปรองดองหรือเปล่า - อ๋อ เรื่องนั้นเหรอ
ก็รู้อยู่เขาเป็นคนยังไงตอนเดือนกันยา เขาไปชอบนักวิโอลาจะเล่ายังไงดี
กลายเป็นละครโรงเล็ก เธอพยายามจะฆ่าตัวตายเขากลัวมาก
เลยกลับมาหาหนูทําท่าสํานึกผิด
หลายปีมานี่หนูเริ่มจะชินชา เเต่ปัญหาก็คือคนรู้กันทั้งวงเเล้ว
- รักเขาหรือเปล่า - ก็คิดว่านะ
- ทําไมต้องผ่าด้วยคะ - ไม่รู้สิ
เขาทดสอบเเล้วพบว่า หลอดเลือดที่คอตีบซึ่งจําเป็นที่จะต้องทําการผ่าตัด
เเม่คงกลัวมาก พ่อว่าทั้งสับสนเเละกลัว
รู้อยู่ว่าเเม่เธอกลัวหมอที่สุด
หมอบอกความเสี่ยงตํ่ามากถ้าไม่ยอมผ่าตัด
อาการก็จะเเย่ไปลงเรื่อย ๆ
- เเล้วตอนนี้เป็นไง - เเต่ก็ไม่ได้ผล
อยู่ในกลุ่มร้อยละ 5 ที่ไม่เวิร์ค
ทุกอย่างมันน่าตื่นเต้นไปหมด
ปกติเวลานี้จะง่วงเเล้ว
เพราะน้ำตาลในเลือด เป็นอาการเเฝง
- ขอโทษด้วยจริง ๆ - จ้ะ
- มีอะไรที่หนูช่วยได้คะ -ไม่ต้องหรอก
มันก็ดีที่ลูกเอาความเครียดมาเเบ่งให้เรา
จริงๆนะไม่ต้องทําอะไรหรอก รอเเม่กลับมาก่อนค่อยดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
เราจะรับมือกับทุกอย่าง ไม่เเน่ว่าเราอาจจะจ้างพยาบาล
หรือไม่พ่อก็จะดูเเลเธอเอง
เราผ่านกันมาหมดเเล้วเเม่ลูกกับพ่อ
เรื่องนี้ออกจะใหม่สักหน่อย
นึกเเล้วก็ขํา ขอโทษค่ะ ถ้าจะทําให้พ่ออายเเต่ตอนเเรกที่เข้ามา
หนูจําได้ว่าเคยได้ยินพ่อเเม่กุ๊กกิ๊กกันตอนเด็ก ๆ
มันทําให้หนูมั่นใจ
ทําให้รู้สึกว่าพ่อกับเเม่รักกัน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
- ระวังนิ้วด้วย - ครับ
- เอาไปวางไว้ข้างๆหน้าต่างนะ -ได้ครับ
ขอบใจมากนะ
- สําหรับทั้งสองคน - ขอบคุณครับ
ไปล่ะนะครับ
- ขอบคุณครับคุณแมรี่ - ต้องการอะไรก็โทรลงไปนะ
- เผื่อว่าทางเราจะช่วยได้ - ทุกอย่างเรียบร้อยดี ถ้ามีอะไรเราจะโทรเรียกภรรยาคุณ
- ยินดีที่คุณกลับมาครับคุณนายลอเรนท์ - ค่ะขอบคุณ แมรี่ขอบคุณ
- ถ้า ถ้าคุณอยากได้อะไรก็ - ค่ะ ขอบคุณค่ะ
ถ้างั้นไปนะครับมาดาม ยินดีต้อนรับกลับบ้านอีกครั้งครับ
-ไปล่ะครับ - สวัสดีแมรี่ ขอบคุณครับ
- จะไปไหนดี -ไปห้องนั่งเล่น
เอาชาสักหน่อยไหม
- มานั่งด้วยกันก่อนดีกว่า - เอามานี่สิ
- พาไปที่เก้าอี้หน่อย -ได้สิ
ใกล้ที่สุด เอาหัวเข่าดันไว้หน่อย ฉันจะได้ไม่ลื่น
เอาเเขนขวาโอบฉันไว้
ยกฉันขึ้น ฮึบ
ผมดีใจนะที่คุณกลับมา
ฉันก็ด้วย
- สัญญาอะไรอย่างสิ - อะไรเหรอ
อย่าเอาฉันกลับไปที่โรงพยาบาลอีก
อะไรนะ
รับปากฉันสิ
- เเอน - สัญญากับฉันสิ
- เเอน - อย่าพูดนะ
อย่าอธิบาย ได้โปรดเถอะ
- จะให้ว่าไงได้ - ไม่มีอะไร
ไม่ต้องพูดอะไร ตกลงนะ
ขอบใจนะ
ขอบใจนะที่รัก
- คุณโอเคนะ - ฉันโอเค
คุณไม่ต้องจับมือตลอดก็ได้ เพราะว่าฉันดูเเลตัวเองได้
เเละไม่ต้องรู้สึกผิด มันหดหู่ยังไงไม่รู้ ฉันรู้สึกไปด้วย
- ผมไม่รู้สึกผิดเลย - ดีเเล้ว
คุณกลับเข้าไปเถอะ ฉันไม่ได้พิการนะ
คุณทิ้งฉันไว้คนเดียวบ้างก็ได้ฉันไม่ล้มไปหรอก
ก็ได้
ซื้อหนังสีอเล่มใหม่ของฮาร์นอนคอร์ทหรือเปล่า
- ผมอ่านเเล้วล่ะ - เเล้วเป็นไง
- ถ้าอยากอ่าน เดี๋ยวหยิบมาให้ - ช่วยทีนะ
- จําไม่ได้ว่าเอาไว้ที่ไหน - ค่อยๆหาฉันไม่ได้รีบร้อนจะใช้หรอก
เดี๋ยวก่อนคิดว่าน่าจะเอาไว้ที่
นี่ไงล่ะ ความจําของผมยังปกติดีอยู่
สงสัยจะลืมไว้ในห้องเก็บของ
จริงๆผมพยายามเก็บทุกอย่าง ให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทําได้
ขอบคุณ
ดีเเล้ว หาอะไรให้ตัวเองทํา
- อย่ามองฉันตอนที่ฉันอ่านหนังสีอได้ไหม - ได้สิ
ผมจะเปิดประตูไว้
สตรอเบอรี่คงจะเละหมดเเล้วล่ะ พรุ่งนี้จะไปตลาดไปหาที่สดๆมาให้
สามีฉันจะเอาเอเวียงมาให้ทีหลังค่ะ
- หนักไปหน่อยสําหรับหลังของฉัน - ไม่เป็นไรครับ
ทั้งหมด 76.40 ยูโรค่ะ นี่ใบเสร็จค่ะ
- ส่วนนี่เงินทอน 23.6 ค่ะ - คุณเก็บเศษเอาไว้เถอะ
ขอบคุณค่ะ
- งั้นฉันกลับล่ะค่ะ โทรมานะคะถ้าอยากได้อะไร - ได้เลย
- ภรรยาคุณดีขึ้นหรือยังครับ - ครับ กำลังดีขึ้น
โชคดีจริง ฝากเยี่ยมเธอด้วยนะคะ ฉันกับสามีดีใจที่เธอกลับมา
-ใช่เราก็ด้วย ขอบคุณครับคุณนายแมรี่ - สวัสดีค่ะ
พรุ่งนี้บ่ายจะเอาสตรอเบอรี่มาให้ถ้ามันกําลังดีนะคะ
ไม่เป็นไรครับขอบคุณครับ
- มานี่หน่อยสิคะ - ได้สิ
มันเป็นเรื่องราวสุดซ่าบซึ้งเเสนประทับใจ ระหว่างขุนนางหนุ่มกับลูกสาวสามัญชน
ซึ่งไม่มีวันลงเอยกันได้ จิตวิญญาณหนึ่งเดียวเเต่ก็ต้องพรากจากกัน
จริงๆก็ไม่ค่อยเเน่ใจว่าเรื่องมันเป็นยังไง
ที่จําได้คือผมจะต้องข่มอารมณ์ตอนที่ดูจบ
- ใช้เวลาทําอารมณ์สักครู่ - ขอบคุณค่ะ
ในส่วนที่ตึกของคุณย่า มีคนตะโกนจากหน้าต่างว่าผมไปไหนมา
เขาน่าจะเเก่กว่าผมสัก 2-3 ปี เเน่นอนว่าเขามันเป็นพวกชอบขู่ผม
ผมตอบว่าไปดูหนังมา เพราะว่าผมภูมิใจมากที่ย่าให้เงินผมไปดูหนังคนเดียว
เขาถามเห็นอะไรบ้าง ผมก็ลองเล่าเรื่องให้เขาฟัง
เเละตอนที่ผมทําเเบบนั้น อารมณ์ก็พลุ่งพล่าน
ความจริงผมน่ะไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น เเต่ก็กลั้นไม่อยู่จริงๆ
ผมยืนน้ำตาอาบเเก้มในสวนตรงนั้น
เเละเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง
เเล้ว เขาทํายังไงล่ะ
ไม่รู้สิเขาคงขําผมน่าดู จําไม่ได้เลย
จําเรื่องในหนังไม่ได้ด้วย เเต่ผมจําอารมณ์นั้นได้
ร้องไปอายไป เเต่ว่าก็ยังเล่าต่อ บ่อน้ำตาก็เเตกต่อ
เเต่ก็ยังดีกว่าตอนที่ดูหนัง
- ตอนนั้นหยุดร้องไม่ได้เลย - น่ารักจัง
- ทําไมไม่เห็นเคยเล่าให้ฟัง - มีอีกหลายเรื่องที่ยังไม่เคยเล่า
อ๋อเหรอ
นี่คุณคงไม่คิดมาทําลายภาพลักษณ์ตอนเเก่นะ
โธ่เอ๊ย ไม่หรอกน่า
ว่าเเต่ภาพลักษณ์อะไร
บางทีคุณเหมือนปีศาจ เเต่ใจดี
จะเอาอีกเเก้วไหม
5
6
7
8
9
10 เอาให้ถึง 15, 11
12
12,13,14 เเล้วก็ 15
-ไหวไหม -ไหวค่ะ
ฟังนะ ดวงชะตาของฉัน คติประจําตัว สนุกสนานเเต่ก็จริงจัง
ความรัก บันเทิงเริงใจนั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ
งาน เมื่อเเรงจูงใจกลับมา ต้องเดินหน้าอย่างระวัง
ออกกําลัง เคาะสนิมด้วยการออกกําลัง เล็กๆน้อยๆขอพลังจงกลับมา
ผมว่าคุณอย่าอ่านอะไรไร้สาระเลย
- พรุ่งนี้บ่ายมีงานศพของปิเเอร์ - คุณต้องไปนะ
ก็ว่าจะไป เเต่ผมไม่อยากไปเลย
- คนเราไม่ค่อยอยากจะไปงานศพเท่าไร - ผมรู้ว่ามีข้อยกเว้น
ยกตัวอย่างเเอนเน็ตที่คงรอที่จะเเต่งตัวสวย
- เเล้วก็ฟรังซัวส์ - คุณนี่นะ
- ถ้าไม่มีใครมางานคุณเลยจะว่าไง - ก็ไม่เห็นมีอะไร
เเล้วได้คุยกับ
จีนหรือยัง ตั้งเเต่ที่ฉันเข้าโรงพยาบาล
- เธอรู้นะว่าฉันไปไม่ได้ - ใช่ รู้สิ
- เเล้วเธอว่าไง - เธอก็ตกใจมาก
- หมายความว่าไง - ไม่รู้สิทุกคนหน้าตาเป็นไงล่ะตอนตกใจ
เธอก็พูดไม่ออกทําท่าทางไม่เชื่อไม่รู้สิ ก็ผมจําไม่เเม่น
รู้ไหมผมต้องคุยกับคนตั้งเยอะ
- ขอโทษ - ไม่
ผมสิต้องขอโทษผมไม่ได้หยาบคายนะ เเต่ประเด็นก็คือ ทนๆกันไปใช่ไหม
- ทนๆกันไปใช่ไหม - ไม่
ขอโทษนะ
เป็นอะไร
ทําไมคุณกลับมาเร็วจัง นี่กี่โมงเเล้ว
- ขอโทษนะ ฉันมันเชื่องช้า - เเอน
ปล่อยฉันไว้ห้องนั่งเล่น
ได้
- คุณนี่ชอบทําให้ตกใจเรื่อยเลย - ใช่
- ทําไมคุณถึงกลับมาเร็วจัง -ไม่ได้กลับเร็วเเต่นั่งเเท็กซี่เลยเร็ว
- เเถมวันเสาร์รถก็ไม่ค่อยติด - จริงสิ
- เเล้วงานศพล่ะเป็นไงบ้าง - เเอน
เป็นยังไง เล่าให้ฟังหน่อย
ก็ดูเเปลกๆน่ะ
บาทหลวงออกจะติงต๊อง
อดีตเพื่อนร่วมงานของปิเเอร์ยืนขึ้นกล่าวคําไว้อาลัย
ทํานองนั้น เลขาเก่าของเขา
เอาเครื่องเล่นเทปมาเครื่องเล่นเทปเล็ก ๆ เปิดเพลง เยสเตอร์เดย์ ของเดอะบีทเทิลส์
คุณนึกภาพไม่ออกเเน่ เเล้วทุกคนหันไปมองเธอ
คือมันไม่ได้อยู่ในกําหนดการหลานๆของปิเเอร์ก็อยู่ด้วย
หัวเราะคิกคักกันใหญ่เลย ตอนที่เธอเริ่มเปิดเพลง
เเล้วจากนั้นหีบศพถูกวางลงบนเตียงคนไข้ที่มีล้อเลื่อน
ออกเเบบมาสําหรับขนโลงศพโดยเฉพาะ เเล้วพอออกมาฝนก็ตก
เขาวางหีบศพบนรถเข็นไฟฟ้าเล็ก ๆ คืบคลานกันไปถึงเมื่อไรไม่รู้
จนไปถึงหลุมเล็กๆที่ขุดไว้
หลายคนล้มลง ผมน่ะสงสารจีนจริง ๆ
ไม่มีเหตุผลสําหรับการมีชีวิตอยู่
ฉันว่ามันคงจะเเย่ไปกว่า
ทําไมฉันต้องสร้างความเจ็บปวดให้เรา คุณกับฉัน
- คุณไม่ได้สร้างความเจ็บปวด -ไม่ต้องโกหกฉันหรอกน่าจอร์จ
คุณลองมาเป็นผมดูสิ คุณไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับผมใช่ไหม
ฉันคิดสิ เเต่เอาเข้าจริงจินตนาการกับความจริงมันต่างกัน
- มันมีการปรับตัวอยู่ทุกวัน -ไม่อยากไปต่อเเล้ว
ฉันรู้ว่ามันละเอียดอ่อนกว่าที่คุณจะรับไหวก็จริง
เเต่ฉันไม่อยากไปต่อ เห็นเเก่ฉันไม่ใช่คุณ
ผมไม่เชื่อคุณหรอก ผมรู้จักคุณดี
คุณคิดว่าเป็นภาระสําหรับผม เเต่ถ้าคุณเป็นผมคุณจะทํายังไง
ไม่รู้เหมือนกันไม่อยากจะคิดว่าจะทํายังไง
ฉันเหนื่อยเเล้ว ฉันอยากนอน
สวัสดี ตื่นเต้นจริงๆนะ
ขอโทษที่มารบกวนครับ เเต่โทรมาก็ไม่มีใครรับสาย
โทษทีผมจะรับเฉพาะเบอร์ที่ผมจําได้ จะได้รู้ใครโทรมาเข้ามาก่อนสิ
ขอโทษที่ไม่ได้เเวะมาตอนจบคอนเสิร์ต เเต่ก็ดีใจนะครับที่มาจนได้
- เข้ามาสิ - เมื่อวานตัวเเทนของผมโทรมา
ผมจะได้อัดเสียงเดือนมิถุนา เเล้วก็ต้องเลือกสตูดิโอ เปียโน
ก็เลยเลือกไฟล์ทเข้ามายังปารีส พอไปถึงโรงเเรมก็เลยคิดว่าจะเเวะมา
- อยู่ใกล้ๆนี่เองครับ - น่ารักจริง ๆ
- นี่สําหรับภรรยาคุณ - ขอบใจ
- เธอไม่อยู่หรอกครับ - อยู่สิเดี๋ยวผมจะไปพาเธอออกมา เชิญคุณนั่งก่อนสิ
- มารบกวนหรือเปล่าครับ -ไม่เป็นไรผมดีใจที่คุณมาเชิญนั่งครับ
เราตื้นตันกับคอนเสิร์ตของคุณมาก ทั้งผมเเละภรรยา
อยากให้พวกคุณได้ไปดูอีก ว่าเเต่จะดื่มอะไรไหมครับ
- ชาไหม -ไม่ขอบคุณครับ
ผมเอาดอกไม้เเช่น้ำก่อน เเละไปบอกเธอว่าคุณมา ขอตัวสักครู่นะ
อเล็กซานเดอร์ฉันดีใจมากที่เราได้เจอกัน
- คุณนายโลรองท์ ยินดีที่ได้พบคุณครับ - เชิญนั่งก่อน
นั่งลงเถอะไม่ต้องตกใจนะ
ฉันภูมิใจในตัวเธอจริง ๆ เราปลื้มใจมากหลังจากจบคอนเสิร์ต
เช้าอีกวันน่ะ จอร์จบอกว่าจะซื้อซีดีใหม่ของเธอ
ผมนี่เเย่จัง ตั้งใจจะเอามาให้เเต่ก็ลืม
พอดีว่าผมรีบไปหน่อย เอาไว้ผมจะไปเอามาให้นะครับ
ไม่ๆ ไม่ต้องหรอกนะ ให้เรามีส่วนสนับสนุนความสําเร็จเธอเถอะ
- เเม้จะเป็นเงินเเค่ 20 ยูโร - เเต่มันเป็นเเรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่
ผมติดค้างคุณมาก
เธอติดค้างความหมั่นเพียรเเละพรสวรรค์ของเธอเอง
คุณจําครั้งเเรกที่ขอให้ผมเล่นเเบคกาเทลส์ได้ไหมครับ
ตอนอายุ 12 ตอนนั้นผมยโสมาก
ถามว่าทําไมต้องเล่นเเบคกาเทลส์ด้วย จําได้ไหม
วันนั้นน่ะผมโดนว่าทั้งวันเลย
เกิดอะไรขึ้นกับคุณครับ
ตอนนี้ข้างขวาของฉันไม่มีเเรง เป็นไปตามอายุขัย
- ยังไงครับ - ฉันว่าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่านะ
-ได้ครับ -ไม่ต้องห่วง
เเต่ฉันอยากให้เธอพอใจกับการมาเยี่ยมฉันวันนี้
ได้สิครับ
เธอยังไม่ได้เล่าให้เราฟังเลยว่า เกิดอะไรขึ้นหลังคอนเสิร์ตในปารีส
ส่วนใหญ่ผมก็จะใช้ชีวิตอยู่ในลอนดอน
มีคอนเสิร์ต 2 ครั้งใน โคเปนเฮเกน ชูเปิร์ตอีกครั้ง
อิมพรอมชูส์กับโมเมนต์มิวสิคโค ตอนนี้ชีวิตมีเเต่ชูเปิร์ต
จริง ๆเเล้ว ผมอยากอัดเเต่เสียงโซนาต้าทั้งหมด
- เเต่เพลงสุดท้ายคงต้องรอหลายปีหน่อย - ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ
ครับ
เธอช่วยเล่นเพลง บากาเทลอินจีไมเนอร์ให้ฟังหน่อย
ไม่ได้เล่นมาหลายปีเเล้ว
ไม่เเน่ใจจะจําได้ไหม ถ้าคุณต้องการผมจะลองดู
ลองเลยสิ
ได้ครับ
เกิดอะไรขึ้นคะ
ทําอะไรของคุณน่ะ
นี่คุณบ้าไปเเล้วเหรอไง โธ่เอ๊ยให้ตายเถอะ
ดูสิทําไรลงไป ถ้าคุณอยากได้อะไรก็โทรบอกผมสิ
- ฉันขอโทษค่ะ - โอเค ผมก็ด้วย
- ฉันขอโทษ - เห็นไหมโคมไฟก็เเตกด้วย
ครับ
ใครครับ
มีใครอยู่ไหม
เกิดอะไรขึ้นคะ เกิดอะไรขึ้นใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
เป็นอะไรไปคะ
เอวา มานี่วันที่ 12
- ทําไม - อย่าถามเลย เอาตรงๆคือเธอมากับจ๊อฟ
- เมื่อไรกัน - ก็จําไม่ได้เเน่วันนี้วันที่เท่าไร
ผมไปดูก่อน
ฉันไม่ต้องการ
- อะไร - ให้จ๊อฟมา มันไม่จําเป็น
ฉันไม่อยากได้ความเห็นเรื่องการป่วยของฉัน
ฉันรับกับอารมณ์ขันสไตล์อังกฤษของเขาไม่ไหว
ถึงคุณเเละคุณนายโลรองต์ ผมมีช่วงเวลางดงามเเละโศกเศร้าไปกับคุณ
ผมหวังอย่างเต็มหัวใจว่าทุกอย่างจะผ่านพ้น
ด้วยความรักอย่างลึกซึ้ง จากนักเรียนของพวกคุณอเล็กซานเดอร์
ปิดเถอะค่ะ
- รู้ไหมอัลบั้มรูบอยู่ที่ไหน - อัลบั้มรูปหรือ ไม่รู้สิ
น่าจะอยู่ในห้องเก็บของ ทําไมล่ะ
- ช่วยเอามาหน่อยได้ไหม - ตอนนี้เหรอ
- ทําไมต้องตอนนี้ - ก็ฉันอยากจะดู
ขอร้องล่ะ
- ขอบคุณค่ะ - ไม่เป็นไร
สวยจริง ๆ
- อะไรเหรอ - ชีวิต
ยาวนาน
ช่างนานเหลือเกิน
- เลิกมองมาที่ฉันเถอะ - ผมไม่ได้มองสักหน่อย
คุณมองอยู่ให้ตายสิฉันไม่ได้โง่นะ
จาก 2 ขั้วความต่าง สไตล์กับสาระ เบนจามิน เนทันยาฮู
ในที่สุดก็ได้รับเกียรติมาเยี่ยมที่นี่ ได้มีการภาพถ่ายเเละการจับมือ
เเถลงข่าวร่วมกัน เจตนาให้เป็นการสาธิตการปรองดองอันยิ่งใหญ่
ระหว่างอิสราเอลเเละอเมริกา
- เปียกหมดเลย - ทําไมนะ
รอเดี๋ยวนะไม่ใช่เรื่องใหญ่
เดี๋ยวนะ
อย่ารำคาญนะใจเย็นๆที่รัก ใจเย็นๆ
เราน่าจะลงทุนซื้อตึกให้เช่าซักตึกนะคะ
ถ้าเกิดว่าเงินเฟ้ออีก อสังหาปลอดภัยสุดเเล้ว
ตอนนี้บัญชีออมทรัพย์ให้ดอกเบี้ยร้อยละ 1.75
ดอกดีนะคะ 4 ปีที่เเล้ว จ๊อฟเขา ซื้อหุ้นเล็กให้เเล้วทุกอย่างก็พังหมด
ตอนนี้เราก็เลยเป็นห่วง ในเวลาเดียวกัน
คนอื่นๆ
เขาก็คิดเหมือนกันราคาบ้านถีบตัวสูงขึ้น
ตั้งเเต่กลับจากสเเกนดิเนเวีย ก็กลายเป็นพวกติดอ่านคลาสสิฟายด์
คอยดูกันไป อาจใช้เวลา เเต่น่าจะเจอในที่สุด
ฉันมี ๆ มีคุณย่า ผู้หญิงที่มีบ้านไม่ใช่บ้านเเล้วก็เงิน
ฉันมี ๆ มีคุณย่า มีบ้านเเล้วก็เงิน
เเม่คะหนูขอโทษเเต่หนูไม่เข้าใจ หนูไม่เข้าใจที่เเม่พูด
ใช่เเล้ว
ก็เเค่นั้น เเค่นั้น
ขายบ้าน ๆ ไม่ใช่ เเค่พริบตา เร็วมาก
พระเจ้า ยากจริง ๆ
ขายบ้าน ๆ เงินหาย หายหมดพอๆกับ
กับๆ บ้าน
บ้านอะไรบ้านอะไรคะ
- บ้านอะไร - มันก็ คุณย่า
สัปดาห์ละ 3 ครั้ง ไม่เคยมีข้อมูลมาก่อนเเต่จะดูว่าพอไหม
- เธอขอมาเท่าไร - จ่ายเป็นชั่วโมง ลองดู
- เเม่ล่ะครับ - เเอนเหรอ
มันก็อธิบายยาก
บางทีก็เหมือนเธอจะไม่รู้สึกถึงอาการตัวเอง เเต่อีกเเป๊บก็จะตรงกันข้าม
- เเล้วคุณหมอว่ายังไง - เขาบอก
- แม่พูดอะไรไม่รู้เรื่อง - เกิดอะไรขึ้น นั่งก่อนไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไรที่ไหนกัน
มันเกิดอะไรขึ้น
เราจะปล่อยให้เเม่นอนเเบบนั้นไม่ได้ เธอไม่รู้เรื่องเธอบ้าไปเเล้ว
ตอนนี้เราทําอะไรไม่ได้เธอกําลังรับการรักษาเธอทานยาอยู่
- ตอนนี้เราทําอะไรไม่ได้ - ทําอะไรไม่ได้เหรอ
- ทําไมไม่รักษาเธอให้เป็นเรื่องเป็นราว - เส้นเลือดในสมองอุดตัน
เบอเทียร์ตรวจเธอเเล้ว
บอกว่าเราสามารถดูเเลเธอที่บ้าน เหมือนในโรงพยาบาลได้
ยังไงเขาก็ไม่ให้เธออยู่ เขาจะส่งเธอไปบ้านพักระยะสุดท้าย
อะไรที่เขาทําได้เราทําที่นี่ได้
เเต่เธอไม่ควรอยู่ที่บ้านนั้น พ่อรับปากเธอเอาไว้
พ่อไม่คิดเหรอครับว่ามันหนักเกินไป
มีความคิดที่ดีกว่านี้ไหม
หนูไม่อยากจะเชื่อว่าสมัยนี้ มันจะไม่มีการรักษาที่ดีพอ
ไม่มีไรหยุดเราจากการค้นคว้า
พ่อคิดว่าลูกน่าจะรู้ว่าพ่อรักเเม่พอๆกับลูก ขอร้องอย่าเห็นพ่อปัญญาอ่อน
อย่าคิดว่าพ่อทําอะไรไม่มีเหตุผล
ไม่ได้ว่าอย่างนั้น
เเค่เเปลกใจว่านี่เป็นทางออกที่ดีสุดเเล้วเหรอ
- เเล้วมีความเห็นเผื่อเลือกไหมครับ - เอาล่ะหยุดได้เเล้วทั้งสองคน
หมออีกคนหนึ่งก็มีความเห็นเหมือนเบอเทียร์
วันจันทร์เป็นต้นไปจะมีพยาบาลมา สัปดาห์ละ 3 วันพอใจไหม
ตอนนี้เราคุยเรื่องอื่นกันได้หรือยัง
เช่นเรื่องไรคะ
อยู่หลังไหล่แล้วยกก้นขึ้น เอาละอุ้มเธอไว้แบบนั้นด้วยข้อศอก
เเล้วก็ใส่ผ้าอ้อม
ต้องดันหลังเธอเเรงๆเเล้วก็ถอยมาช้า ๆ
เเล้วก็เหยียดขาเธอออก
เอาล่ะจับผ้าได้หรือยังโอเคฉันจะช่วย ดึงๆๆๆ
เอาล่ะ ดึงผ้าอ้อมออก อย่างนั้น ถูกต้อง
เเล้วตอนนี้ก็
ใส่ผ้าอ้อมเข้าไป เเล้วติดมันให้เเน่น
- เอาล่ะที่รักคุณน่าจะชอบนะ - ค่ะๆ
ผมใส่น้ำพีชไปนิดหน่อย น่าอร่อยดีน่ะ
เอาน่าที่รักคุณกินไปเเค่ 3 คําเอง หน่อยน่า
ขอโทษ
เเม่ไปดูคอนเสิร์ต เเม่ไปดูคอนเสิร์ต
เเม่ไม่มีชุดไปคอนเสิร์ตเหรอไม่มีชุด
- เเม่ไม่มีชุดไปคอนเสิร์ตเหรอ - เเม่ไปดูคอนเสิร์ต
-ไม่ เจ็บ เจ็บ เจ็บ - ลองอีกด้านหนึ่งนะคะ
เจ็บ เจ็บ
- เจ็บ - เรียบร้อยเเล้วล้างออกเลย
เอาล่ะอุณหภูมิโอเคไหม
เดี๋ยวจะให้รางวัลนะไม่ต้องกลัวฉันอยู่นี่เเล้ว ดีมาก
คุณทําตอนแปดโมงถึงเที่ยง ส่วนฉันทําตอนบ่ายสองถึงหกโมงเย็น
- หรือบ่ายสามถึงทุ่มหนึ่ง - ขอเวลาคิดหน่อยนะ
- ต้องมีคนคอยเฝ้าเธอนะคะ - อีก 2-3 วันน่าจะให้คําตอบได้
ดีค่ะไปก่อนนะคะ
- ขอบคุณสําหรับกาเเฟ - ยินดีครับ ผมจะเดินไปส่ง
คุณอย่าคิดมากนะคะ ปกติคนป่วยจะช่างพูดอยู่เเล้ว
เธอพูดคําออกเสียงง่ายๆเช่นเเม่ๆๆ เป็นการสะท้อนกลับ
ผมรู้
สวัสดีค่ะ
เจ็บ
เจ็บ เจ็บ
เจ็บ
ผมจะจ้างพยาบาลอีกสักคน
พวกขาทํางานกันเป็นกะ ทําให้เป็นเรื่องง่าย ๆ
คุณว่าไง
เจ็บ เจ็บ
ไว้ในครัวเลยครับ
กลับมาเเล้วจ้ะ
ขอบคุณครับ
- คุณมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหมครับ -ไม่เเล้ว คุณช่วยได้เยอะเลยทีเดียว
-ไม่เป็นไรครับขอบคุณมากครับ - ถ้ามีอะไรผมจะโทรหา
ด้วยความยินดีครับ สวัสดีครับ
- ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ -ได้สิ
ผมกับภรรยา
เราชอบวิธีจัดการของคุณในสถานการณ์เเบบนี้มากเลย
- ยกนิ้วให้เลยครับ - ยินดีมากครับ
เเล้วพบกันครับ
- ฝากความคิดถึงภรรยาคุณด้วย -ได้เลยครับ
ไง เอวา เป็นไงบ้าง
เราสบายดี
บนบน สะ
- บนสะพาน - บนสะพาน
- อาวิญญอง - อา
- บนสะพาน อาวิญญอง ลองพูดสิ - บนๆ
- สะพาน - อาวิญญอง
- วิ วิญญอง - บนสะพานอาวิญญอง
- เราเต้นรำกัน ๆ บนสะพานอาวิญญอง - เต้น เต้น
- เราเต้นรำกัน ๆ บนสะพานอาวิญญอง - เต้น
เต้นๆ กันๆ
เอาล่ะ
ตั้งใจทําให้ดีที่สุดนะคะ เเล้วทุกคนก็จะชื่นชม
เอาล่ะ อยากดูไหม รอเเป๊บนะคะ
ไงคะไม่สวยเหรอคะ
ออกไป
ฟังนะคะคุณ
ฉันไม่รู้ว่าคุณคาดหวังว่ายังไงเเต่ ฉันต้องยกเลิกงานอีกที่เพื่อมาทําที่นี่
น่าจะคิดให้ดีว่าจําเป็นต้องมีพยาบาลอีกคนไหม
ก็ผมไม่รู้ว่าคุณจะมีความสามารถเเค่นี้
- หมายความว่ายังไง - ผมไม่อยากคุยกับคุณ คุณไม่มีวันเข้าใจ
-ไม่มีใครเคยว่าฉันมาก่อน - ก็ดีเเล้วผมค้างคุณเท่าไร
780 ยูโร เรื่องเเบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ฉันทำงานนี้มาหลายปี ฉันไม่ต้องให้คุณมาสอน
ทอน 20 ยูโร
-ไม่มี - เอา 800 เเล้วไปให้พ้น
คุณมันคนเเก่งี่เง่า คุณน่าสมเพช
หวังว่าจะมีใครปฏิบัติต่อคุณ เหมือนที่คุณทํากับคนไข้คุณ
ในเวลาที่คุณดูเเลตัวเองไม่ได้ ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ ออกไปซะ
ไอ้บ้าเอ๊ย งี่เง่า
เปิดปากสิ เเอน เอาน่า เปิดปากสิ
ขอร้องล่ะ ขอร้อง
ไม่เอาน่า ขอร้องล่ะ
ฟังนะ ถ้าไม่ดื่มคุณจะตายนะ อยากตายใช่ไหม
ขอร้องล่ะ เปิดปากสิ
เห็นเเก่ผมเถอะ
อย่าให้ผมฆ่าคุณด้วยการปล่อยให้คุณขาดน้ำ
ถ้าคุณยังดื้อผมจะโทรหาบาเทียร์ให้มาดูเเลคุณ
เขาก็จะให้อาหารคุณทางสายยาง อยากได้เเบบนั้นเหรอ
ผมสัญญาว่าจะไม่ให้มากเกินไป
เเต่คุณต้องช่วยผมนะ
เถอะนะเเอน
ดื่มน้ำสิเเอน
นั่นล่ะ ดีมาก
กลืนลงไป
ขอโทษ ผมขอโทษ
-ใครน่ะ - หนูเอง
- เอวาเหรอ - ค่ะ
รอเดี๋ยวนะ
- หวัดดีค่ะ - หวัดดีจ้ะ
- มีอะไรหรือเปล่าคะ - เปล่าพ่อเข้าห้องน้ำอยู่
ไม่ ทางนั้น
- ทําไมมาไม่บอกไม่กล่าว - เเม่เป็นยังไงบ้างคะ
ไม่มีอะไร จะมีอะไรได้ไง
ทําไมไม่นั่งก่อนล่ะ
- ทําไมถึงมาปารีส - เกิดอะไรขึ้นกับเเม่ ทําไมไม่รับโทรศัพท์คะ
ตั้งเเต่เราคุยกันหนูฝากข้อความไป 4 ครั้ง ทําไมไม่โทรกลับคะ
-โทษทีพ่อไม่ได้ฟังข้อความเลย - มีอะไรที่เราควรรู้หรือเปล่าคะ
รู้หรือไม่ก็ไม่มีประโยชน์ อย่าเก็บมันมาคิดให้รกสมอง พ่อไม่ได้ว่าลูกนะ
เเต่ไม่ใช่เวลาที่จะห่วงความรู้สึกลูก
- พ่อคะ -ไม่เลิกคุยกันดีกว่า
ก็อย่างที่คิดเเม่ของลูกเเย่ลงเรื่อย ๆ
เธอเหมือนกับเด็กเล็กๆ ที่ทําอะไรไม่ได้
มันน่าเศร้าดูเเย่มากสําหรับเเม่เเละพ่อ เเละเธอไม่อยากให้ใครเห็น
ตอนลูกมาคราวที่เเล้ว เธอไม่อยากให้ลูกมาด้วยซํ้า
เธอสองคนมีชีวิตของเธอปล่อยเราไว้เถอะ
-ได้ไหม - พ่อเป็นอะไรไปคะ
เปล่าก็เเค่ตกใจที่ลูกมา
พอเห็นพวกเธอมาเเล้วรู้สึกรำคาญ บอกตามตรงเลยนะ
ลูกคิดว่าตัวเองเป็นใคร
ลูกนั่งอยู่ที่นี่เเหละ
ขอร้องล่ะ
เเม่
- นี่พ่อเป็นบ้าไปเเล้วเหรอคะ - นั่งลง
หนูไม่นั่งหรอกค่ะ เกิดอะไรขึ้นกันเเน่
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เเต่เเค่ไม่อยากให้มาดราม่ากัน
เเม่เธอคงจะง่วงนอน เธอนอนทั้งวัน เเต่ก็มาตื่นเอาตอนกลางคืน
ถ้าอยากเยี่ยมเอาไว้มาทีหลัง
เอาล่ะนั่งลงก่อน
เราฝึกพูดด้วยกันทุกวันหรือไม่ก็ ร้องเพลงด้วยกัน
ปกติเราตื่นตี 5 ซึ่งตอนนั้น เเม่เค้ายังไม่ง่วงด้วยซํ้า
เราเปลี่ยนผ้าอ้อม พ่อทาครีมเพื่อป้องกันเเผลกดทับ
ตอน 7 โมงพ่อก็จะคะยั้นคะยอให้เเม่กินข้าวกินน้ำ
บางทีก็ได้บางทีก็ไม่ได้บางทีเเม่ก็พูดถึงเรื่องในวัยเด็ก
หรือไม่ก็ร้องให้เป็นชั่วโมง ๆ เเต่เเล้วอยู่ๆ เเม่เธอก็หัวเราะ
เดี๋ยวก็ร้องไห้
มันไม่มีอะไรเเน่นอนเลยสักอย่าง
- ห้ามหนูไม่ให้เจอเเม่ไม่ได้หรอก - ไม่
หนูเองค่ะเเม่
ให้หนูช่วยอะไรไหมคะ
เเม่คะ
เเม่ เเม่
ชาไม่ร้อนเท่าไร
ลูกน่าจะดีขึ้น
ขอบคุณค่ะ
พ่อนี่โง่จังที่คิดล็อคประตู ขอโทษนะ พ่อก็เเค่ตกใจ
ขอโทษจริง ๆ
เกิดอะไรขึ้นกันเเน่คะ
เกิดอะไรงั้นเหรอ ตอนนี้พยาบาลมาสัปดาห์ละ 3 วัน
ทุกๆสองสัปดาห์หมอบาเทียร์กับช่างผมจะมา
เเค่นั้นใช่ไหมที่อยากรู้
ตอนนี้เป็นไงมันก็เหมือนเดิมเเหละ
ตอนนี้เหมือนเรากําลังลงเขา เดี๋ยวก็ถึงปลายทางเเล้ว
ปล่อยไว้เเบบนี้ไม่ได้นะคะ
- เหรอ - ค่ะ
- เเล้วจะให้ทําไง - เราน่าจะมาคุยเรื่องนี้ให้ชัดเจนค่ะ
ไอ้ที่ว่าคุยชัดเจนเป็นยังไง
ลูกอยากให้เเม่ไปอยู่กับลูกไหม
หรือลูกอยากให้เเม่ไปอยู่บ้านพักระยะสุดท้าย
ว่าไง เรามาพูดให้ชัดเจนสิ
นานเหลือเกิน ดิงดอง
- เเกว่งไปข้างหลังเเล้วเเกว่งไปข้างหน้า - ใช่ ถอยหลังเดินหน้า คุณ
- หนักมาก ขนาดนั้น - ใช่
- ขนาดนั้นหนักมาก - ใช่ ตอนนี้หนักมาก
ใช่ หนักมาก
มันก็ ดี
เจ็บ
- เจ็บ เจ็บ - เป็นอะไรไป เจ็บตรงไหน
- เจ็บ - เป็นอะไร
ผ้าอ้อมหรือเปล่า เต็มเหรอ เปล่านี่ คุณเจ็บตรงไหน
ไม่เป็นไรไม่เป็นไรๆๆ ผมอยู่นี่
ทุกอย่างเรียบร้อย
งั้นผม จะให้เล่าอะไรให้ฟังไหม
คุณต้องฟังเงียบๆ เพราะผมพูดดังไม่ได้ ผมเหนื่อยเหลือเกิน
ตอนที่ผมยังเด็ก จะว่าไปก็ไม่เด็กเท่าไร
ผมคิดว่าผมน่าจะ เรียนจบชั้นประถมเเล้ว น่าจะสักประมาณสิบขวบ
- เจ็บ - เเม่กับพ่อผมส่งผมไปเเค้มป์ฤดูร้อน
พวกเขาคิดว่ามันน่าจะดี สําหรับเด็กอายุประมาณนั้น
เเค้มป์จัดที่ปราสาทเก่าๆหลังหนึ่ง
อยู่กลางป่าเเถวๆโอเวิร์นละมั้ง
ผมจําไม่ได้ช่างเถอะ
- เเต่เอาเป็นว่ามันตรงข้ามกับสิ่งที่ผมคิด - เจ็บ
- เราต้องตื่น 6 โมงเช้าเพื่อไปว่ายน้ำในทะเลสาบ
ทะเลสาบเล็กๆ อยู่ใกล้ปราสาท ซึ่งมีน้ำเย็นๆใหลออกมาจากภูเขา
เราต้องวิ่งเเละกระโดด ลงไปเป็นคู่ ๆ
คุณก็รู้ผมไม่ถนัดกีฬาเท่าไร
เเถมรายการทั้งหมด ก็ถูกจัดมาเพื่อให้เราเคลื่อนไหวทั้งวัน
บางทีก็มีถูกหยิกที่ก้นสักหน่อย เป็นการกระตุ้นอารมณ์เปลี่ยว
ที่เเย่ที่สุดคือเรื่องอาหารวันที่ 3 หลังจากที่ไปถึง
ตอนมื้อกลางวันพวกเขาเสิร์ฟข้าวเปียก ผมเกลียดข้าวเปียก
เรานั่ง กันบนโต๊ะยาวๆในห้องโถงใหญ่มาก
ผมไม่อยากกินของพวกนั้น เเละอาจารย์ที่ปรึกษา บอกผมว่า
ถ้าผมกินอาหารไม่หมด ก็ห้ามลุกเด็ดขาด
เเล้วจากนั้น
ทุกคนลุกออกไปหมด เหลือผมแค่คนเดียว นั่งน้ำตาใหล
ผมกับแม่ทําสัญญาลับๆกันเอาไว้ผมเขียนถึงเเม่ทุกอาทิตย์
ผมต้องส่งโปสการ์ดให้เเม่ ถ้าผมอยู่ที่เเคมป์สนุก ผมต้องวาดรูปดอกไม้ไปให้
ถ้าไม่ให้วาดรูปดาว เเม่เก็บโปสการ์ดไว้
มันมีเเต่รูปดาวเต็มไปหมด
จากนั้น 3 ชั่วโมงเขาก็ให้ผมออกมา
ผมกลับไปที่ห้อง ไปที่เตียง ไข้สูงเกือบ 40 องศา
ผมเป็นโรคคอตีบ พวกเขาพาผมไปโรงพยาบาลใกล้ที่สุด
ผมถูกเเยกอยู่ตามสําพัง ตอนนั้นเเม่ก็มาดูผม
เเม่ทําได้เเค่โบกมือให้นอกกระจก
เเต่เเล้วผมก็ทําโปสการ์ดหาย น่าอายจริง ๆ
คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ มีนกพิราบเข้ามาในห้องของเราเป็นครั้งที่สอง
ผ่านหน้าต่างตรงสวน หนนี้ผมจับมันได้
จริงๆก็ไม่เห็นยากเลย เเต่ผมก็ปล่อยมันไปอีกครั้ง
เกือบเสร็จเเล้วค่ะ
ไปเปลี่ยนรองเท้าก่อนก็ได้นะคะ
ขอบคุณค่ะ
ไม่ใส่เสื้อโค้ทหน่อยเหรอคะ